Η πρωτεύουσα. Η πόλη του πολιταξιδεμένου Οδυσσέα. (Ulisses - Olisipo - Lisboa). Η ιστορία της ξεκινά από τους Αρχαίους Έλληνες και τους Φοίνικες, ενώ αποτέλεσε μεγάλο πολιτικό και οικονομικό κέντρο για όλη την Ιβηρική χερσόνησο της ρωμαϊκής επαρχίας της Λουζιτανίας. Παρά τις επιδρομές βαρβαρικών λαών από το βορρά, που κυριάρχησαν στην πόλη, όπως εξάλλου σ' όλη την Πορτογαλία για πολλούς αιώνες, και παρά την αραβική κατοχή, η Λισσαβώνα κράτησε τον Λατινικό ένδοξο χαρακτήρα της.

Έγινε πρωτεύουσα του Βασιλείου της Πορτογαλίας τον 12ο αιώνα και από τότε δεν έχει πάψει να λάμπει σαν φάρος φωτεινός. Λόγω της γεωγραφικής της θέσης στο δυτικότερο σημείο της Ευρώπης έγινε σταυροδρόμι λαών και πολιτισμών. Είναι κτισμένη πάνω σε επτά λόφους και απλώνεται με χάρη στην βόρεια όχθη του ποταμού Ταγού. Το εξαιρετικό και απάνεμο λιμάνι της, -σήμερα, είναι από τα σημαντικότερα στον κόσμο, ήταν αφετηρία στα ταξίδια των εξερευνητών. Από εδώ ξεκίνησε η ένδοξη ιστορία των ανακαλύψεων.

Οι καραβέλες που έφταναν από την Βραζιλία, την Αφρική, τις Ινδίες και την Κίνα ξεφόρτωναν στο Λιμάνι αυτό περιζήτητα προϊόντα που έφεραν χρυσό και πλούτο στην πόλη. Εξαιρετικής λάμψης μνημεία, εκκλησίες, μοναστήρια, δημόσια κτίρια που στολίζουν σήμερα την πόλη οικοδομήθηκαν την περίφημη αυτή εποχή. Ο ισχυρότατος σεισμός του 1755 σχεδόν ισοπέδωσε το κέντρο της πόλης. Το κόστος σε υλικές ζημιές και ανθρώπινες ζωές ήταν τεράστιο.

Η σημερινή μορφή της Λισσαβώνας οφείλεται στην ανοικοδόμηση την οποία πραγματοποίησε ο Μαρκήσιος της Πομπάλ. Το άγαλμα του βρίσκεται στην ομώνυμη πλατεία στο κέντρο της πόλης και δεσπόζει στην κεντρική λεωφόρο της Ελευθερίας η οποία οδηγεί στο εμπορικό κέντρο, την Κάτω Πόλη, την ΒΑΪΧΑ.